Стары русинскы помичны тексты ґу мелодиём церківных голосив

Русине як християнскый нарід сут прислушниками выходных християнскых церьквох (православна и ґрекокатолицка церкви), якы дотримуют византийскый обряд, котрого єднов з головных характеристицкых чертох є спивана молитва.
Сам Исус Христос нам дал приклад спиваной молитвы, а то тодыль, кідь по Тайній Вечері з апостолами спиваючи вышли на Єлеонску гору. Свята церьков од первопочатку завела спів до богослужеб а то з пересвидчиня, же людскый голос є на ославу Бога найдоконалишым музичным инштрументом, бо чоловик так славит Бога нараз словами, сердцём и думками. Мелодиї писнёх першых християнив были перебраны зо старозавитных синаґоґох - одноголосне рецитуваня з пидвышинём голосу на кинцю вирша. Пизніше, як християнство ся розшырило і миджи поганами, тоты суй приспособили новозавитны молитвы на свої народны мелодиї.
Кажда одділна церківна область хоснувала при богослужынёх свої мистны напивы. У осьмым сторочу святый Иван Дамаскин выбрал спомиджи шыткых церковных областів такы напивы, котры рахувал за найдостойнішы на ославу Бога. Тоты спивы переробил а вытворил так называный «осмогласник», подля якого ся у выходных церквох спиват до гнесь. Осмогласник творит вісем основных мелодий про тропары, кондакы, прокимены, стихиры, каноны, но дакотры гласы прокименів, стихир и канонів мают иши и дакелё «самоподобных».
Богослужобны тексты сут по музичній сторинци дойс тяжкы тексты а запамятати суй их слова и мелодию был се проблем вирникив, но главні дяків. Но дякы суй на даны мелодиї складали власны помичны світскы тексты, котры им лехко припомянули мелодию того котрого голосу. Помичны тексты выходили з бежного жывота нашого народу а пид назвов «Дяківскы гласы» ся записували до рукописаных спиванників. Тых текстив было барз велё, мож повисти, же кажда околиця мала свої власны. До гнесь ся заховали дяківскы гласы з пряшивского спиванника з половины 18 стороча:

Голос 1: Камені запечатано от Юдей...

Чи я собі не ґаздыня,
Чи я собі не господыня?
Три дни хыжу не мела,
Смитя не носила,
Встань же мужу, не лежи,
Cмитя возом вывези!

Голос 2: Єгда снизшел єси ко смерти...

Чи чуєш ты Иване,
Што твоя жена співає?
Возьми ты тот прут,
Што з ним мак трут,
И зажени ты твою жену в тісный кут!

Голос 3: Да веселятся небесная...

Заспіваю третим гласом,
Же люблю мужа, але лем часом.
Мий любый супруже,
Не бий мене дуже,
Я на што присягала,
То я буду тримала.

Голос 4: Свитлую воскресения проповідь...

1.

Четвертым гласом заспиваю
И на свою жену добрый позир даю,
Правда, же жены знают кламати,
И забобонов ужывати,
Піп благословит,
А диявол зводит.

2.

А у полю два дубонькы,
Схилилися до купонькы,
Куды гляну, туды гляну,
Нема жадной потихонькы.
На кобзонці выграваю,
Долю свою проклинаю.
Долё моя не щасная,
Моя жена не красная.
Людскы жены як фиялка,
Моя жена як цыґанка,
Дала исти без обруса,
Сама сила як покуса.
Кажут люде же то свиня,
А то моя господиня.

Голос 5: Собезначалноє слово...

Вчера лишенька пянесенька была,
Пид сосною зеленою спати легла,
Пришол заяченько кричал на ню,
До дому, лишенько, до дому,
Не протігай ся тут під сосною зеленою.

Голос 6: Ангелския силы на гробі твоєм...

1.

Хоц бы´с ми рукы звязала,
Коли бы´с зле поступувала,
Буду ся напивати,
А твої кости смарувати,
Хоц будеш на облак утікати.

2.

Посіяла дівчина попер зелененький,
Жебы ю полюбил дячок молоденькый,
Повну жменю грошей носит
А дівчину за ся просит.

Голос 7: Разрушыл єси крестом...
Я більшого соблазна не знала,
Як коли я перед пяным мужом утікала.
Дай ти Боже уснути,
Не будешь міг главу двигнути,
Буду я лаяла, тріскала,
Як на коні їхала.
Ой уж єм тя мужу зауздала.

Голос 8: Со высоты снизшел єси...

1.

Вже я ти не дам спивати,
Волю ти пыскы заткати,
Научил єм тя ґаздувати,
Мушу липшый позир дати.
Виджу, што ты голову завила,
А язык розпустила:
За дівкы дробно єс ходила,
А тепер мени и соби ногы звязала.
Мушу ся постарати,
И на теє лікарство глядати,
Бо ты бы и чрез плоты скакала
И мене до землі вопхала.

2.

Розступитеся панове славны
Най я соби розпозераю
Котру дівчину взяти важу:
Дякову бы´м узяв
Но дяк ми за плечима стоїт,
А попіще ани не знає,
Як ня серце за поповов тягає.