Naše rodne selo Komarnik

Dranec i Prokopec, Lazok I Likovo,
tak ša zove v Komarniku pole naokolo.
Duže ša nam duže ťažko ch Komarniku žylo,
bo dakoli i tak vyšlo, što chľiba nebylo.
Veľo raz zme po ti vojňi i holodny byli,
ale pri ti všytki biďi veselo zme žyli.
Jak soj našy komarnicky chlopci zašpivali,
ta ša poza Horbok bučky rozvivali.
Jak večur chotarjom ša z muziky vertali,
všytky ďivky i nevisty z chyž povychodžali.
I našy pastuškove po poli špivali,
z každoj strany ša holosy poľom rozľihali.
Našy pastuškove studenky čistili,
ta zme ša vse dobroj vodičky napili.
Korovičky našy nam pole hnojili,
ta ša nam prekrasny zapašky rodili.
Divky i nevisty na priadky chodyli,
ta ša jedna druhi cholem poskaržyli.
Aji poskaržyli aji pošpivali,
i tak svoju bidu špivom zahaňali.
Po seľi ďitočok jak maku bihalo,
što ša naše serce z nima raduvalo.
Škoľariky našy divadlo zahrali,
ta zme ša se zyšli i popozerali.
Lemže teper' už na poli lem ptašky špivajut,
misto korovičok jeleňi bihajut.
A tam de nam prekrasny zapašky rosli,
tam nam iz pastviska praľisy vyrosli.
I našy studenky davno nečiščeny,
už naisno všytky ľisťom zaneseny.
Po seľi kudeľi už nepotrebujut,
ta jeden druhoho už nenavščivujut.
Škoľariky našy divadlo nehrajut,
bo vže v Komarniku ňi školy nemajut.
Po seľi ďitočky uže nebihajut,
lem chtodi prichoďat jak prazniny majut.
Bo našy molody do bitovok chťikajut,
a svojich rodičiv smutnych ochabjajut.
Už davno zme zabyli, že holodny zme byli.
Teper' uže v Komarniku dojs chľiba na stoľi.
Duže ša nam duže dobri v Komarniku žyje,
Ale v našim Komarniku už veselosti neje.

Terča Šmajdová, rodačka z Nižňoho Komarnika